'ze zeggen...........maar'

Het gedicht van de Indie-veteranen (1945 -1950) .

Veteranen gedicht:  ze zeggen...........maar

       

        Ze zeggen…

Je moet in deze tijd niet meer herdenken

‘t is allemaal toch al zo lang voorbij;

dat steeds gedwongen stilstaan bij het verleden

roept weerstand op en laat de geest niet vrij.

Je kunt jaar in jaar uit niet blijven rouwen,

er komt eenmaal een eind aan elk verdriet,

je moet dat niet voordurend cultiveren

daarmee verander je de feiten niet.

 

        Maar luister ….

Zes duizend twee honderd jonge mensen kwamen om 

daar in het verre Oosten,

door strijd, door ziekte of laag verraad

zij keerden niet terug met ons naar Holland,

zij bleven achter, de vrede kwam te laat.

        Aan hen denken wij ook op deze dag

en denken aan al die kruizen op het Ereveld

het is net of het gisteren gebeurde 

en niemand van ons voelt zich een held.

 

        Ze zeggen ………….

Wat is van al die opgeklopte sentimenten

en plechtigheden nu het resultaat,

het wordt continu herdenken in de toekomst,

want de ene oorlog komt, de andere gaat.

Onze jeugd, de nieuwe generatie,

        weet niets wat er destijds is geschied;

        Betrokkenheid zal langzaam uit gaan sterven,

        daar niemand straks de zin, hiervan nog ziet.

         

        Maar    ….

Toch voelen wij het nog in iedere vezel

hoe het was in die gordel van smaragd,

de geur, de pasar, de kali, de geluiden

en het mysterie van de Stille kracht.

Dan voelen we weer de hitte van de zon

en zien we weer de bar slechte wegen

        en de Indonesiër die vocht voor een eigen staat

        Zij, die nu zeggen: jullie deden meer goed dan kwaad.

 

        Ze zeggen………

Men maakte destijds politieke fouten,

met het Nederlandse bezit daar overzee,

ze hadden de gevolgen kunnen weten,

maar hielden toch geen rekening daarmee.

De plannen van de politiek

de schepen vol soldaten,

bracht geen vrede, maar eerder strijd

        en het resultaat staat overal geletterd 

        op de Indie monumenten van de gevallenden

        en altijd weer is het Jan Soldaat 

die tenslotte het gelag betaalt.

 

        Maar ………

Mogen wij met het heden daagse kennis

        oordelen over een halve eeuw geleen?

        met andere normen, andere idealen

        ”wie zonder zonde is werpe de eerste steen”.

        Wij Indie veteranen denken aan al die 

gevallen kameraden die op Menteng Poeloe

Jakarta, Pandu Bandung, Semarang, Soerabaja,

zijn begraven en voor Koningin en Vaderland

hun jonge leven gaven.

        Het zeggen en het weerleggen zullen blijven.

dat heeft de mens al eeuwen lang gedaan;

Een zekerheid is, ondanks alle vragen

dat zij niet voor niets zijn heen gegaan,

want overal liggen de velden van eer

        onafzienbare rijen van kruisen met naam

        of naamloos, geen urn geen graf

        en steeds weer Korea, Nw.Guinea,

        Vietnam en Soedan

        Sebrenica, Israël, Irak. Afghanistan,

        En dan de vermisten, zij hebben 

        geen kist, geen urn, steen of kruis

        Het zielenschip met al die namen van de Indiesoldaat

        heeft in Roermond zijn Haven 

        en op de Oranje kazerne zijn Thuis.

        En elk jaar in  mei ligt overal de bloemenkrans

        Te geuren in de voorjaarszon

        En laat de tranen wellen, uit de namen van het bataljon.

        Opdat wij  veteranen en u niet vergeten, de dagen die wij met elkaar deelden.